Zondag 15 november
Het is lang geleden dat ik een weekend had waarin er niets in de agenda stond. Het is een beetje vreemd, alsof ik iets vergeet. De afgelopen weken is het zo druk geweest. Openingsborrel van de expositie in de werkruimte van VTTT, twee zondagen met de aanschuiftafels die drukker bezocht waren dan ik had durven hopen, hoognodig familiebezoek en last but not least het Sorrenweekend. Wat was dat warm, gezellig en leerzaam. Mijn leven als Sor is nu echt begonnen. Zo voelt dat. De maandag erop ben ik meteen de site van de Soroptimisten ingedoken om alle informatie over fondsenwerving te verzamelen. Mijn didgeridoo afvoertje staat nog steeds in de hal. De reacties waren hier thuis enigszins meewarig, maar ach, weten zij veel…
Vandaag kan ik eens lekker op mijn gemak aan mijn huiswerk beginnen. Na het lezen van enkele dictaten begint het me duidelijk te worden. We gaan de komende weken een beheerplan voor een park in Arnhem opstellen. Ik besteed uren aan het zoeken van bruikbare afbeeldingen van bomen, heesters, oevers, stinzen etc. en aan het afdwalen van de ene interessante site naar de andere. Want dat overkomt mij namelijk altijd. En nu ik zeeën van tijd heb gaan alle remmen los. Om vier uur moet ik uiteindelijk nog haasje repje de foto’s in collages verwerken, want ik wil ook nog even naar de opening bij galerie Jan van Hoof. Will van Hoof heb ik ooit leren kennen bij het Vrouwennetwerk waar ik een blauwe maandag lid ben geweest. Jan is het zakelijk brein, Will eigenlijk het hart van de galerie. Een hart voor de kunst. Ik ben er veel te lang niet geweest. Als ik binnenkom val ik met mijn neus in de boter. Ik wordt direct aan de kunstenaar voorgesteld, en krijg prompt een catalogus cadeau. Wat een welkom! Het werk is boeiend, mooie schildertechniek, intrigerende onderwerpen. De kunstenaar heeft er veel over te vertellen. Wat voor mij eigenlijk niet hoeft, want het werk spreekt voor zich, maar kennelijk zijn kunsthistorische achtergronden voor hem een manier om meer inhoud te geven. Ik weet wel dat oppervlakkigheid een doodzonde is in de kunst maar angst er voor lijkt me nog veel erger.
s’Avonds heeft Jos een lekker winters maal gekookt. Om half tien lig ik al in bed met een boek.â€Eten, bidden en beminnenâ€, een bestseller en ik-sjees-erdoor boek is mijn eerste indruk.
Maandag 16 november
Vandaag maar eens aan mijn Auto Cad opdracht begonnen. Lijnen, rechthoeken, cirkels, commando’s, coördinaten, layers, een tekenprogramma dus. Het is de bedoeling dat ik het over acht weken onder de knie heb. Gelukkig is het lekker rustig in huis. Jos is vandaag aan het jureren bij een kookwedstrijd voor jonge chefs. Charlotte komt langzaam op gang omdat ze proefwerkweek heeft en pas het vijfde uur op school hoeft te zijn en Juul is al om acht uur de deur uit gegaan. Ik kan er helemaal in duiken dus.
s’Avonds bij de vergadering van de loopcommissie aangeschoven. Het was voor mij natuurlijk weer een informatief (en gezellig) avondje. Ook werk aan de winkel. En een stapeltje leesvoer, maar dat bewaar ik even. Voor ik ga slapen sjees ik nog even een stukje verder in mijn boek. Het is wel grappig en niet te zwaar voor het slapen gaan.
Dinsdag 17 november
Het is pas tien voor acht als ik al loop te stressen. Ik hoor de vuilniswagen al aan komen aan de overkant en ik heb nog niets buiten staan. Zelfs niet die zorgvuldig gespaarde enorme zak plastic die ik nu toch echt kwijt wil. En al die oude kranten en tijdschriften moeten aan de straat, voordat er weer iets uit geplukt wordt wat toch bewaard moet worden voor tijden van crisis, als er misschien zelfs geen kranten meer zijn. En ik ben pas half aangekleed en moet ook nog thee zetten en boterhammen smeren voor Juliette die anders weer zonder ontbijt en lunch de deur uitgaat en mij als een ontaarde moeder achterlaat. Maar het is me gelukt, klusje geklaard, iets over acht plof ik met een kop thee, een paar sneetjes brood en een artikeltje over de Parijse kunstscene van de vijftiger jaren in een stoel. De hamvraag: waarom zijn de New Yorkse kunstenaars uit die tijd meer gewaardeerd en bekender geworden dan de kunstenaars uit Parijs? En is dat achteraf gezien wel terecht? Het cobra museum wijdt er een grote tentoonstelling aan.
Dan snel douchen, een pittige cappuccino en naar Health City om een uurtje te tennissen. Niet dat ik dat kan, het zijn meer gelukstreffers, die ballen van mij. Maar het is altijd heel gezellig met de meiden, en ik loop toch lekker een uurtje te rennen. ( en te lachen, wat ook heel gezond is) s’Middags doe ik wat huishoudelijk noodzakelijk kwaad en werk ik nog even aan een opdracht en dan moet ik om vier uur Juul en een vriendinnetje naar vioolles brengen in Drunen. De dames willen optreden tijdens het artistiek festival op het st-Jans lyceum en hebben advies nodig. Verder wordt er niet meer zo uitgekeken naar de vioollessen tegenwoordig. Sommige dingen zijn ineens over als ze dertien worden. Dat lekker bij je op de bank kruipen bijvoorbeeld. Of die spontane en dans- en muziekvoorstellingen, of modeshows, waarbij de hele kamer verbouwd werd en je alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft op die stoel moest gaan zitten en wel nu. Dat mis ik wel een beetje…
Woensdag 18 november
s’Morgens eerst de kids de deur uit, dan de strijk ophalen bij Tonnie en Roos, de auto naar de garage brengen en dan naar de kleiclub. Ik heb eigenlijk helemaal geen tijd want morgen moet ik naar school en ik heb nog heel veel huiswerk. Maar het ‘kleien’ is na ruim tien jaar vooral verworden tot een heel waardevol vriendinnenclubje, waar ik echt niet meer zonder kan, dus ik ga. Als ik s’middags helemaal in de startblokken zit om aan de studie te gaan krijg ik eerst nog twee telefoontjes van medestudenten en dan staat mijn moeder voor de deur. Ze komt even een kopje thee drinken als het uitkomt. Natuurlijk komt het uit mam. Altijd. (je moeder is toch wel de laatste die je weg zou sturen) Uiteindelijk zit ik om een uur of vier weer in mijn atelier, eet ik met de meiden tussendoor een pizza, en werk tot s’avonds laat aan verschillende opdrachten. Moe maar voldaan rol ik in bed. Dat boek is komisch, ze zit nu Rome om Italiaans te leren en beziet de puinhoop die ze van haar leven gemaakt heeft.
Donderdag 19 november
Kwart voor zes gaat de wekker. Om zeven uur staat A. voor de deur. We hebben elkaar ontmoet op de eerste dag van de opleiding en sindsdien poolen we. Dat wil zeggen dat we iedere donderdag zo’n 3 à 4 uur samen in de auto zitten. Maar tot nu toe gaat het goed. Vandaag rijden we bijna de hele weg in een file, dus we zijn pas om negen uur in Velp. We gaan meteen de tuin in naar aanleiding van een college groenbeheer. Hoe hoog kronen we een boom op, laten we al dat dode hout liggen, is dat de juiste heester op de juiste plek, laten we die takken over dat water groeien enz. Daarna weer de tuin in maar nu om kale takken te leren herkennen. Dan drie uur computeratelier om autocad onder de knie te krijgen, dan een hoorcollege ontwerpen en daarna nog twee uurtjes ontwerpopdrachten uitwerken en bespreken. Heerlijk dagje weer, ik ben hier helemaal in mijn element.
